Archief: Ingezonden stukken

Jessie van de Broek - Ik was eigenlijk al maanden door Guatemala aan het rondreizen toen ik het in mei 2004 tijd vond worden om eens iets nuttigs te doen. Guatemala is een prachtig land dat toeristen veel te bieden heeft, maar de meeste inwoners leven in armoede. Als je een straat omloopt of de bus neemt naar een onbekend dorp, zie je huizen van golfplaat, berghellingen vol afval en bedelaars in de goot. Ook dat is Guatemala.

Omdat ik niet via een project of organisatie reisde, stapte ik op goed geluk een talenschool in Antigua binnen om informatie te vragen over vrijwilligerswerk. Een coördinator van de school vertelde me over EBS en bracht me diezelfde dag nog naar Jocotenango om me het project te laten zien. Ik voelde me er meteen thuis. Het zag er allemaal vrolijk en gezellig uit: spelende kinderen, beschilderde muren en een prettige sfeer. Zo besloot ik de volgende dag te beginnen.

Ik werd meteen in het diepe gegooid: op mijn eerste dag moest ik zes springerige jongens begeleiden tijdens een fietstocht rond Antigua. Toen Magda mijn benauwde gezicht zag stelde ze me lachend gerust. En het viel inderdaad allemaal wel mee. Daarna kreeg ik steeds meer plezier in het werk en raakte ik aan de kinderen gehecht. Eerst was ik van plan om alleen in de ochtenden te werken, maar al snel besloot ik ’s middags ook te blijven. Dan kwamen namelijk de oudere kinderen uit school en konden wij ze met hun huiswerk helpen. Ik had verwacht dat veel kinderen onhandelbaar zouden zijn en dat ze voortdurend ruzie zouden maken, maar dat bleek erg mee te vallen. Natuurlijk was het soms moeilijk als ze niet luisterden of geen zin hadden om hun huiswerk te doen, maar vaak genoeg waren ze juist lief en aanhankelijk. En dat vind ik, gezien hun problemen en leefomstandigheden, heel bijzonder. Ik ben ervan overtuigd dat EBS hen enorm helpt en ik heb veel bewondering voor de manier waarop Magda en Alice het project draaiende houden.

Toch valt er nog wel wat te verbeteren. Als er meer geld zou zijn, zou EBS bijvoorbeeld een vaste (Guatemalteekse) leraar of lerares in dienst kunnen nemen om meer orde te scheppen en de kinderen vastigheid te geven. Want het is goed dat er vrijwilligers zijn, maar ze komen en gaan. Het lijkt me voor de organisatie en vooral ook voor de kinderen beter als het project bijna alleen maar vaste medewerkers zou hebben. Ik hoop dat EBS ooit financieel sterk genoeg zal zijn om dat te kunnen realiseren. Alleen daarom al vind ik het belangrijk dat we ons ook in Nederland blijven inzetten om geld in te zamelen en donateurs te werven. En als je ziet hoe belangrijk het project is voor al die kinderen, en hoezeer hun situatie door EBS is verbeterd, besef je dat ons geld daar eigenlijk veel meer waard is dan hier. Jessie van den Broek

Ineke Lesterhuis - Eind 2001 was ik voor de vierde keer in Guatemala en kwam terecht bij El Buen Samarítano waar ik dit keer meer wilde doen met mijn vak: kinderpsychologie/kindertherapie. Magda was heel blij met de mogelijkheid van mijn diensten gebruik te maken. Vanaf het begin had ik bewondering voor het enthousiasme en de energie die Magda in haar dagcentrum stak. 

Zij probeerde duidelijk te werken aan de ontwikkeling van de kinderen en zich niet te beperken tot opvang. Samen werkten we aan ideeën voor een dagprogramma voor de kinderen, extra aandacht voor kinderen met ontwikkelingsachterstanden en "huisregels". Een deel van mijn tijd heb ik besteed aan het meer individueel werken met enkele probleemkinderen. Heel fijn was het, dat ik van een kennis in Nederland een aardig geldbedrag meegekregen had om aan een goed doel te besteden. Samen met Magda kon ik zo allerlei ontwikkelingsmateriaal en speelgoed voor de kinderen kopen.

Nog vóór ik een jaar in Nederland terug was, begon het al weer te kriebelen en had ik heimwee naar alle vrienden die ik in Antigua Guatemala gekregen had. Dus regelde ik een vakantie in februari 2003 om iedereen terug te kunnen zien en bezocht natuurlijk ook El Buen Samarítano. Het was echt een verrassing om te zien hoeveel er kan veranderen in minder dan een jaar! Magda heeft inmiddels structureel hulp van Alice, wat haar zeker ontlast, het centrum zag er veel netter uit en er werden meer voorwaarden gesteld aan de vrijwilligers. Er werd nog "professioneler" gewerkt en Magda was ook begonnen met een alfabetiserings cursus voor ouders! Opnieuw kon ik haar verrassen met een flink geldbedrag van dezelfde goede gever als het jaar ervoor, waarvan Magda met Alice samen weer het nodige materiaal kon aanschaffen. Ik zag de zeer positieve ontwikkelingen en duidelijk werd mij dat een vaste bron van inkomen voor het centrum veel goed zou kunnen doen. Hopelijk komt ook hier een keer verbetering in! Ineke Lesterhuis

Maaike Dijkmans - EBS toen en nú! In november 1998 bezocht voor het eerst EBS. Samen met een vrijwilligster wandelde ik door de stoffige straat in Jocotenango. Eenmaal binnen, trof ik een binnenplaatsje met zo’n 25 kinderen aan. Op dat moment had Magda, de projectleidster, enkel 1 vrijwilliger per dagdeel. Koken deed ze samen met een erg onaardige oude vrouw die ook nog eens haar eigen kleinkinderen sloeg. De kinderen waren geweldig lief maar erg vies. Het grootste deel zat onder de korsten en beten van ongedierte. Oude sjaals en stukken stof dienden als luiers.Er was slechts een klein kamertje waar de kinderen als het regende konden zitten. 
De muren waren grauw en konden wel een likje verf gebruiken. Hier was echter geen geld voor. Nergens was geld voor. Nadat de orkaan Mitch had huisgehouden in Midden-Amerika stopte de overheid met het steunen van EBS. Magda was ten einde raad. Iedere dag vroeg ze ons om geld, logisch als je iedere dag vrijwilligers op bezoek hebt waarvan je weet dat ze geld hebben, terwijl jij niets hebt en ook nog eens 25 kindermonden moet vullen.

Al met al geen vrolijke situatie dus. 
Ik besloot om mijn vader te vragen om donateur te worden. Dat is gebeurd. Nu alweer vier jaar steunt hij halfjaarlijks EBS. Ik ben sindsdien drie keer teruggeweest. En de verbeteringen zijn verpletterend. Iedere maandag gaat Magda naar de markt om verse ingrediënten voor het eten van de kinderen te kopen. 
De binnenplaats is overdekt zodat de kinderen als het regent droog zitten. Magda heeft veel meer vrijwilligers die haar helpen. De kleinsten dragen nu normale luiers. EBS ontvangt oude kleren van over de hele wereld. De vrijwilligers hebben vorig jaar zelfs gezorgd dat er nu een heuse tuin is met planten en bloemen, schommels en een wip. 

Wat me wel zorgen baart is de gezondheid van Magda. Sommige dagen kon ze amper lopen afgelopen zomer. Ze zal heel snel geopereerd moeten worden, wat erg veel geld kost. En het aantal kinderen in het project neemt alsmaar toe. Dit is natuurlijk een goed teken, mensen zoeken EBS op in geval van nood. Aan de andere kant is het geld wat nu binnenkomt veel sneller op. Reden te meer om met zijn allen te zorgen voor nog meer donateurs. En ik denk dat het project perspectief heeft. Als ik zie wat een enorme veranderingen het project heeft ondergaan, dan kan je concluderen dat EBS het geld van donateurs goed gebruikt en dat is fijn. Wij kunnen op deze manier heel duidelijk zien dat onze bijdrage helpt!!

Pauline Bos Eind September 2001 was het dan zo ver, Emilie en ik, net afgestudeerd als orhopedagoog gaan naar Guatemala. De plannen zijn gemaakt, de rugzakken gepakt, de prikken gezet en onze gezichten hebben een smile van oor tot oor want we hebben zin, zo'n zin!! We zijn van plan eerst een week of vier Spaans te studeren en daarna te werken in een project met kinderen. We regelen alleen de talenschool vanuit Nederland en we zien daar wel waar we gaan werken. Het heeft ook wel iets avontuurlijks om niet met een organisatie te gaan. We komen terecht bij de talenschool Sevilla en via hen komen we in aanraking met het project "El Buen Samaritano". De eerste keer dat we er komen staan we te kijken van kinderen die met z'n drieën tegelijk als apen in je klimmen en je voorlopig niet meer los laten. Wat een aandacht en een affectie. De kindjes zien er gezond uit en spelen onder luid geschreeuw met elkaar op het kleine binnenplaatsje. Af en toe moet je ingrijpen wat best moeilijk is in het Spaans. Het is voornamelijk gebiedende wijs en die tijd hebben we nog niet gehad op school! Voor ons als orthopedagoog is het interessant te kijken naar de kinderen, hoe ze met elkaar omgaan en de een dit weer beter kan dan de andere. Maar we zijn er natuurlijk niet als deskundigen en genieten van de kinderen met hun vrolijke gezichtjes. We geven ze de aandacht en de liefde die ze thuis waarschijnlijk niet altijd zullen krijgen. Na een paar dagen heb je al echt een band met de kinderen en raken zij meer gehecht aan jou. Een vervelend idee dat je ook weer weggaat en er weer anderen voor jou in de plaats komen. Hoe ervaren deze kindjes dit? Je voelt je ook wel eens schuldig omdat je weet dat je veel constructievere dingen kan doen als je veel langer zou blijven. Toch moet je er maar vanuit gaan dat de tijd die je er bent voor de kinderen al heel fijn is.
Ik ben blij dat ik op dit moment samen met een paar andere vrijwilligers nog steeds betrokken ben bij het project en op de hoogte blijf van het reilen en zeilen en de ontwikkelingen van de kinderen kan blijven volgen. Dit is namelijk waar het om gaat, deze kinderen een betere toekomst bieden.

Anita Kramer  
In April 2000 heb ik mijn baan opgezegd na 18 jaar in dienst te zijn geweest. Op naar het avontuur; een jaar reizen in Centraal en Zuid-Amerika. In Mei vertrok ik eerst naar Guatemala voor een cursus Spaans bij een van de vele taalscholen in Antigua. Tijdens mijn verblijf daar kwam ik al snel in aanraking met het vrijwilligerswerk. Door de organisatie PMG kreeg ik de kans om de vele projecten in Antigua en omgeving te bezoeken. Veel gezien, groots opgezette Amerikaanse projecten op christelijke basis tot kleinere initiatieven zoals El Buen Samaritano in Jocotenango. Hier kwam ik in een huis terecht met een binnenplaats vol met kinderen die als vlooien op mij sprongen. Mijn lerares Spaans was meegegaan voor de broodnodige vertaling. Doordat dit een Guatemalteeks initiatief is en deze mensen -Magda en Edgar- de kinderen van de straat in huis hadden opgenomen vond ik het een fascinerend iets en besloot te gaan helpen. Het viel soms niet mee, de kinderen hangen aan je voor aandacht en een aai over de bol. Ik voelde mij aan het eind van de dag of ochtend vaak een duizend- dingen doekje. Alles werd aan mij afgeveegd, loopneuzen, grote tranen als iemand zich had bezeerd, of gewoon vieze handjes. Van een vriendin die onderwijzeres is op een basisschool in Nederland had ik simpele rekenopdrachtjes gekregen. Deze voorbeelden kon ik in Antigua kopiëren en gaf dit aan de kinderen: dit vonden ze prachtig! Maar alles is voor korte tijd, deze kinderen echt de hele tijd bezighouden is moeilijk. Daarom is het ook belangrijk veel met ze spelen en dan voornamelijk touwtje springen: er was op dat moment niet veel speelgoed aanwezig. Door de dramatische financiële situatie in oktober 2000 ben ik via E-mail geld in gaan zamelen in Nederland. Eerst onder mijn familie en in mijn vriendenkring. Ik kreeg heel veel positieve reacties en ook de vraag: 'is er ook een stichting?'. Nou die is er gekomen: via via heeft Notariskantoor Westvest te Delft kosteloos de akte opgemaakt. En zo is het balletje gaan rollen.
Er is al veel gebeurd in het project, maar...... ik hoop echt dat wij een stabiele financiële situatie kunnen creëren. Hiermee kunnen wij deze kinderen een veilige plek bieden in het huis van Magda waar ze kind kunnen zijn en ook een stukje toekomst door ze scholing te geven. Als laatste kan ik toevoegen dat ik doordat de kinderen van El Buen Samaritano op mijn pad kwamen ik helaas nooit verder ben wezen rondtrekken door Zuid-Amerika. Maar ach, wie weet in de toekomst, dit helpen in Guatemala was in ieder geval een fantastisch iets om te doen!